Unikalny tekst

“Dopóki nie zajdzie słońce”

Autor: Ewa Pirce

Cykl: “Dopóki nie zajdzie słońce” tom – 2

Wydawnictwo NieZwykłe

Gatunek: literatura obyczajowa, romans

Liczba stron: 365

Data wydania: 20.11.2019 r.

Pani Ewa Pirce to prawdziwy wirtuoz. Potrafi słowem zagrać na uczuciach swoich czytelników, jak wybitny muzyk. Robi to z niesamowitym wyczuciem, energią i wiarygodnością. Pięknie 🙂

     “To był ostatni raz, kiedy pozwoliłam się poniżyć. Na zawsze zostawiłam za sobą życie, na które byłam skazana, a którym gardziłam bardziej niż rodzice mną”.

“Dopóki nie zajdzie słońce” tom – drugi, porwał mnie tak samo mocno jak część pierwsza. Kontynuacja o Samuelu i Jess rozpoczyna się bardzo dramatycznie. Lucy – najmłodsza siostra Sama zastaje porwana. Jess zrobiła wszystko, aby obronić Lucy przed porywaczem. Niestety nie udało jej się. Sama zostaje dotkliwie pobita. Sam załamuje się, dobija go brak możliwości działania, przygniata go ogromne poczucie winy. Czy podda się i wróci do nałogów? Na jego drodze ponownie z całą swoją stanowczością i ciętym językiem staje – odrzucona – Jess. Co z tego wyniknie? Sam nie jest łatwym partnerem, uparty, nieznoszący sprzeciwu, pewny siebie. Czy po tym, co ich spotkało będą mogli być ze sobą? Nic więcej nie zdradzę, koniecznie sprawdźcie sami, namawiam i polecam 🙂

Zakończenie pierwszego tomu zostawiło mnie w całkowitym zaskoczeniu, niepewności i irytacji. Tom drugi jest idealną kontynuacją. Nic tu nie jest pozostawione przypadkowi, wszystko starannie, z dbałością o szczegóły przedstawione. Wykreowani bohaterowie to niebanalne postacie. Charakterni, z zasadami, a przy tym mocno pokiereszowani przez życie. Narracja toczy się naprzemiennie z perspektywy Sama i Jess. Dokładnie widzimy, co nimi kieruje, jakie targają nimi emocje, wątpliwości. Ich wspomnienia, powroty do przeszłości są bardzo bolesne. Siostry Sama to niesamowite, mądre, pełne życia dziewczynki. Bardzo je polubiłam, w szczególności Lucy – rewelacyjna dziewczynka. Sam musi się nieźle nagimnastykować, aby ogarnąć chaos, który te młode panny wywołują. Uczy się, zaczyna wychodzić mu to naprawdę dobrze. Dużym atutem powieści są bardzo płynne, lekkie, a przy tym bardzo realne dialogi. Cięte riposty, przekomarzania, wzajemne docinki, poczucie humoru tworzą niesamowitą całość, od której ciężko się oderwać. Szybka, zaskakująca akcja, bez zbędnego słodzenia, mocno, realnie, momentami mrocznie.

Ta powieść mocno gra na naszych emocjach, porusza, wzrusza. Przepełniona bólem, niemocą, ogromnym gniewem, wściekłością, która szuka swojego ujścia. Zmaganie z trudną rzeczywistością, trauma po porwaniu, konsekwencje, z jakimi przejdzie zmagać się naszym bohaterom. Nic tu nie jest łatwe, ani jednoznaczne. Piękno męskiej, prawdziwej przyjaźni, takiej na śmierć i życie. Różne oblicza miłości, więzi rodzinne. Poświęcenie, nadzieja, szczerość, trudne relacje międzyludzkie. Zemsta, bezwzględność, zazdrość, która zaślepia i prowadzi do ohydnych, nieludzkich czynów.

Znalazłam tu wszystko, co tak bardzo lubię w powieściach. Piękna, wzruszająca historia. Autorka włożyła w nią dużo serca, szczerości i ogromnych emocji. Poruszyła mnie i zapadła głęboko w serce. Za książkę dziękuję Wydawnictwu NieZwykłe. Była to trudna wędrówka przez skomplikowane, wyboiste, pełne zakrętów ścieżki, jakimi jest ludzkie życie. A nad tym wszystkim królowało ogromne, prawdziwe uczucie. Polecam 🙂

Tatiasza Aleksiej
Mam na imię Wiesia, książki towarzyszą mi całe życie. Czytam prawie wszystko. Jednak najbliższe mojemu sercu są dobre książki obyczajowe, literatura kobieca, sagi, książki historyczne - zwłaszcza z okresu średniowiecza, międzywojennego, II wojny światowej i powojenne. Nie pogardzę dobrym thrillerem, zwłaszcza psychologicznym i dobrą sensacją. Nie przepadam za fantastyką – czytałam jednak „Grę o tron” – uwiodła mnie i oczarowała, jestem nią zachwycona – dlatego żadnej książce nie mówię nie. Lubię wyzwania. Mój syn nazywa mnie "molem książkowym". Uwielbiam Freddie'go Mercury, Queen.

2 komentarze

Pozostaw odpowiedź Tatiasza Aleksiej Anuluj pisanie odpowiedzi