“Echa prawdy”

Autorka: Aneta Krasińska

Cykl: “W cieniu PRL-u” (tom 3)

Wydawnictwo: Skarpa Warszawska

Gatunek: literatura obyczajowa, romans

Liczba stron: 336

Data wydania: czerwiec 2025 r.

  Poruszająca, bardzo realna opowieść. Trzeci, finalny tom cyklu “W cieniu PRL-u, przyjemność z czytania ogromna!

        “Tajemnice nie są niczym złym, pod warunkiem że nikogo nie ranią”.

   Od ostatnich wydarzeń, jakie miały miejsce w drugim tomie “W cieniu PRL-u”, minęło kilka lat. Przed szesnastoma laty obalono komunizm, ludzie wciąż próbują nadrobić to co przez lata było zakazane, Polska wstępuje do Uni Europejskiej. Przed rokiem Aniela pochowała męża, coraz trudniej jest jej ogarniać duży dom. Podejmuje decyzję o jego sprzedaży i przeprowadzce do Warszawy, by być bliżej dzieci i wnucząt, co zbiega się z jej przejściem na emeryturę. W końcu, po latach życia w ciągłym pośpiechu, ma nadzieję na odpoczynek. W bezczynności nie wytrzymuje długo, podejmuje, w niepełnym wymiarze pracę w hospicjum. Dawno zagrzebane tajemnice z przeszłości ponownie się odzywają. Aniela dostaje wezwanie na policję, będzie musiała udowodnić swoją niewinność. 

       “Myślałam, że gdy odejdzie komuna, wszystkim się będzie łatwiej żyło, a tymczasem do tego jeszcze długa droga”.

   Dorosłe dzieci, zbliżająca się emerytura, czy Aniela będzie mogła w końcu odpocząć? Wielowątkowa, przejmująca opowieść, której akcja toczy się swoim rytmem i wywołuje emocje. Fabuła ciekawie poprowadzona, ukazuje skomplikowane ludzkie losy, a w tle tajemnice z przeszłości. Styl autorki jest płynny, naturalny, a przy tym lekki, powodował ogromną przyjemność z czytania. Narracja toczy się z kilku perspektyw, co daje nam szersze, wnikliwsze spojrzenie na rozwój wydarzeń. Niepodważalnym atutem powieści są bohaterowie, zróżnicowane osobowości, silne i słabe charaktery. Samo życie. Anielę polubiłam już w pierwszej części, to inteligentna, dobra, pracowita kobieta. Z zainteresowaniem przemierzałam jej kręte życiowe ścieżki. 

   Idealne zwieńczenie całości. Czas nieubłaganie gna do przodu, upadek komunizmu otworzył przed ludźmi nowe możliwości. Aniela po przejściu na zasłużoną emeryturę nie może usiedzieć bezczynnie. Pomaga córce w opiece nad wnuczką, ale to jej nie wystarcza, decyzja o pracy w hospicjum wypełnia pewną pustkę. Bardzo się w nią angażuje, praca jest trudna i wymagająca. Nieuchronność przemijania. Do głosu dochodzi młode pokolenie, z nową energią, siłami, pomysłami, pogonią za karierą. Chwile dobre przeplatają się z tymi trudnymi, gorszymi. I te dręczące tajemnice sprzed lat.

   Wciągająca, ciepła, emocjonująca opowieść. Daje do myślenia i skłania do refleksji. Aż żal, że to już koniec. Za książkę dziękuję wydawnictwu Skarpa Warszawska. Bardzo polecam.