Autorzy: Maciej Siembieda, Mirosława Kareta, Jolanta Maria Kaleta, Sabina Waszut, Agnieszka Olejnik, Joanna Jax, Maria Paszyńska, Magdalena Wala, Agnieszka Janiszewska, Zofia Mąkosa, Magdalena Knedler
Wydawnictwo Książnica
Gatunek: literatura piękna
Liczba stron: 368
Data wydania: wrzesień 2020 r.
Poruszający, przejmujący zbiór opowiadań o II Wojnie Światowej. Każde z nich jest warte przeczytania i każdy z nas powinien je przeczytać.
“Upiorność obrazów zatarła granice pomiędzy prawdą a wyobrażeniem, choć nie wiem, czy jakikolwiek umysł byłby zdolny wykreować podobne sceny.”
Jedenaście opowiadań i jedenastu autorów, których znam, cenię i szanuję. To właśnie oni spowodowali, że czułam ogromną potrzebę przeczytania tej niesamowitej antologii. Nie wiem, dlaczego, nie potrafię tego wytłumaczyć, ale od zawsze czytam książki o tematyce wojennej, niezmiennie mnie przyciągają i bardzo często porażają swoją treścią.
Antologia zaskakuje różnorodnością poruszanych tematów, czegoś takiego kompletnie się nie spodziewałam. II Wojna Światowa to niewyobrażalne zło w czystej postaci. Autorzy ukazują ją z przeróżnych, zaskakujących perspektyw. Widzimy wojnę oczyma Niemców, Żydów, Ślązaków, Cyganów. Bardzo krótkie i zwięzłe, ale niesamowite w swej wymowie. Znajdziemy tu piękno zakazanej miłości, niebezpieczne akcje AK, ludzkie zezwierzęcenie, podłość, bezduszność. Ogromną chęć i wolę życia. Smutek, zagubione, zawiedzione nadzieje, beznadzieję, rozpacz, niemoc. Nieustannie naszym bohaterom towarzyszy realne widmo śmierci, przeogromny strach. Próba wymierzenia sprawiedliwości za popełnione zbrodnie. Czy jest to w ogóle możliwe? Sprzeczności i zależności. Ludzka dobroć, odwaga, męstwo, przebiegłość, zło, wyrachowanie, okrucieństwo.
Styl autorów jest rewelacyjny, poruszane tematy bardzo trudne, drastyczne, nie jedna łza popłynęła. Są doskonałe w treści, wymowie, sposobie przekazania. Bardzo realne, szczere, bolesne. Gdzie kończy się podłość ludzka? Musiałam je sobie dawkować…
Każde z tych opowiadań, bez wyjątku warte jest przeczytania, są wyjątkowe. Jest to jedna z lepszych antologii, jakie miałam okazję przeczytać, prawdziwa perełka. Poruszają i szarpią wewnętrznie, wzbudzają ogromne, przeróżne emocje. Nie da się przejść obok nich obojętnie, zmuszają do myślenia i refleksji nad niesprawiedliwością losu. Książka ku pamięci niewinnych i przestrodze, aby nigdy więcej nie dopuścić do bezgranicznie szerzącego się zła. Za książkę dziękuję Wydawnictwu Książnica. Bardzo polecam.
Tematyka jak najbardziej “moja” i dużo znamienitych nazwisk, ale jakoś nie mam w sobie przekonania do opowiadań, a do antologii już w ogóle. Nie umiem się odnaleźć w krótkich formach prozatorskich.
Nie przepadam za krótką formą wypowiedzi, ale tym razem zrobię wyjątek. ?