Autor: Agnieszka Stec-Kotasińska
Cykl: “Wydeptane ścieżki” (tom-2)
Wydawnictwo: Replika
Gatunek: literatura obyczajowa, romans
Data wydania: lipiec 2024 r.
Liczba stron: 304
Poruszająca, wciągająca historia. Druga część cyklu “Wydeptane ścieżki”. Przyjemność z czytania ogromna.
“Przecież to nie tak miało wyglądać”.
Z przyjemnością ponownie spotkałam się z bohaterami serii “Wydeptane ścieżki”, którzy teraz mają po dwadzieścia lat więcej. Weronika jest żoną i matką dwóch synów, spełnia się zawodowo, robi to co lubi, została naczelną redaktorką poczytnego czasopisma. Ma zamiar napisać artykuł o Nowym Jorku. Ta podróż ma być oderwaniem się od codzienności i próbą przybliżenia codzienności Filipa, jej serdecznego przyjaciela z dzieciństwa, który zmarł podczas ataku na World Trade Center. W tę pełną niespodzianek podróż, ku jej zaskoczeniu wybierają się chory na autyzm Damian, trzydziestosześcioletni brat Filipa i Łucja. W kraju na przeszczep serca czeka przyjaciółka Weroniki, Amelia. Jak dalej potoczą się losy bohaterów?
“Nie wiem, czy powinnam ci podziękować, czy raczej być na ciebie zła. Przecież to nie tak miało wyglądać. Wiedziałeś, że nie lubię niespodzianek”.
Czy ta podróż przyniesie Weronice upragnione ukojenie i spokój? Akcja powieści toczy się swoim rytmem, wzbudza emocje. Fabuła zajmująco poprowadzona, ukazuje skomplikowane relacje międzyludzkie i wzajemne zależności. Autorka pisze lekko, barwnie, naturalnie, ze szczyptą wyważonego humoru, czytanie od początku do końca było przyjemnością. Wyraźnie ukazani bohaterowie, to ludzie, jakich mijamy w naszej codzienności. Każdy z nich dźwiga na swych barkach jakąś przeszłość, są pełni wad i zalet. Do większości z nich poczułam sympatię. Narracja toczy się z kilku perspektyw, co daje nam lepsze, szersze spojrzenie na rozwój wydarzeń. Do Weroniki poczułam sympatię już w pierwszej części i to się nie zmieniło. Z łatwością mogłabym się z nią zaprzyjaźnić. I Damian, mężczyzna chorujący na autyzm, jego prostolinijność i szczerość.
Zostajemy przeniesieni w czasie o dwadzieścia lat do przodu, ci sami bohaterowie, a jednak zupełnie inni. Autorka zajmująco snuje swą opowieść, dotyka trudnych, złożonych problemów. Śmierć, przeżywana żałoba, trudny proces akceptacji, choroba autystyczna, nadopiekuńczość matki, oczekiwanie na transplantację serca, świadomość, że ktoś musi stracić życie, by ktoś mógł żyć. Wewnętrzne rozterki, wątpliwości, niemoc, strach, a obok promyk nadziei, który tli się coraz mocniej. Zamach na WTC. I miłość, która przychodzi niespodziewanie, niesie radość i ukojenie. Dawanie drugiej szansy, zerwane więzi, próba rozliczenia się z przeszłością, trudna codzienność, życie i jego nieoczekiwane niespodzianki.
Poruszająca, wciągająca, pełna życiowych zawirowań, realna opowieść. Daje do myślenia, zmusza do refleksji. Ukazuje, że warto dawać drugą szansę, niesie nadzieję. I to zakończenie… uch. Za książkę dziękuję wydawnictwu Replika. Bardzo polecam.
